poezja

obok

może to tylko kwestia dobrania dystansu
do obserwacji faz księżyca

przyjęcia ofiary skupienia się
kilku łez nie na temat

słonych jak liźnięcie
gorzkich
otartych o siebie

bliskich tak
że oddychających tym samym tlenem
a więc złych

nie można się na nich
zaczepić

chciałoby się
w tylu sprawach odcisnąć but
poznać smaki kolorów
zabawić się we własnego zbawiciela
czy choćby przestać liczyć
albo zacząć rozumieć
mierzyć puls
zapisać rozdeptane rozwielitki

widzi się
dudniący płaczliwy śmiech
i echa

karykatury
które się wciela
z poczuciem fatum

ufa się
intuicji
i zamkniętym na głucho oczom
które za dużo
za mało widziały

Monice