poezja

powrót

Agrest

każdy odcień tęczy był zimny określony i kwadratowy
nieobecny jak natchnienie
które ucieka na dźwięk telefonu klucza w drzwiach
kroków na schodach

było pięknie jak w plastykowym pudełku po merci
emocje świetnie mieszczą się w jego przegródkach
kiedy zje się już czekoladki

wszechświat był podzielony na dwa
właściwie nawet dość sprawiedliwie
próżnia szczątki kosmicznej materii
kierowała na moją stronę

na szczęście nie było wiatru
na ulicy kapsel wydaje sie bezsilny
ale jest stworzeniem upartym

a kiedy wyszedłeś to już nie byłam ja
niebo pachniało agrestem

poprzedni: chciałabym

następny: pornografia