poezja

powrót

Garść pamiątek z wyznaniem miłości

zawsze zostaje w nas to
co oczy ma burgundowe
nie pija kawy
lubi szezlongi i cytrusy

dziewczyna
którą tak kochał wtedy na ławce
ten jedyny (maj 92)

gest rąk wyciągniętych
na powitanie i prosząc
uniesienia brwi

tamto upadłe dawno marzenie
cała teka wspomnień
i zdjęć z wyobraźni

trochę cebuli na brzegu talerza
te wszystkie straszne klątwy
jak kieliszki tłuczone o ściany

pięknie wydęłaś usta

jesteś takim łagodnym
takim miękkim sobą
gdy śpisz

poprzedni: dawno odroczone rozgrzeszenie

następny: ***(nie wołaj mnie kiedy zasnę)