poezja

powrót

Dama z gronostajem

kłamała że miała raka
złośliwą odmianę subtelności
podobną do płaszcza który trudno rozpiąć

zdawała się być
wesoła jak młody kot
równie miękka i puchata dla innych

nie bała się
ani śmiać ani płakać
tak mówić głośno i ciepło

z pozoru łatwa do zbadania
(oddychać nie oddychać/
być nie być)
gięła się
cicho i lekko

zamarła w obrazie
rozsiewu smutku
i wolno przekroczyła ramy
z uśmiechu

słowa nie miały miejsca
by rozbłysnąć i zniknąć

poprzedni: ona nie lubi płakać

następny: 7.01.2009